به اسبي كه مدام شيهه مي كشد

به اناري كه از نفس هاي آخرش خون مي چكد

و به مادرم

كه تنهاييش را

نذر سبز شدن قورمه ي ظهر مي كند

***

آرام تبخير مي شويم

هر سه يمان...

بند بند دلم به خود لرزید

شیشه بر کوله پشتیش را بست

بی تفاوت گذشت و بی صدا خندید

چارچوب نگاه آفتیت

بازی اشکنک های عشق را خط زد

باد با آن لباس سبز لجن

بی مروت  بساط را بر هم زد

پوزخندیم می کنی بی وجدان؟

روح گچ گرفته ام کم آورده

تکه هایم هنوز هم آنجاست

بی گناه

             از همان جنس ناکرده

از دلیلش نپرس اما من

به بند زدن تکه ها امیدوارم