در ۲۱ مارس ۱۹۲۳ در دمشق به دنیا امد. از همان ابتدای زندگی الهامی شاعرانه را در وجود خود احساس کرد.رفته رفته به این نتیجه رسید که با جامعه ی عرب تفاوت زیادی دارد.ردپای این نوع نگاه را در کتاب هایش می توان پیدا کرد.

در ۲۱ سالگی اولین کتابش را با نام "ان زن سبز به من گفت..."انتشار داد. بعد از مدت هااز سوی اعراب لقب" شاعر زن" و "شاعر طبقه ی مخملی "را به خود گرفت.از دیگر اثار او می توان به( سامبا-عشق من-نقاشی با کلمات-با تو پیمان بسته ام-ای ازادی-جمهوری در اتو بوس-صد نامه ی عاشقانه-شعر چراغ سبزیست-نه-تریلوژی کودکان سنگ انداز-بلقیس-چه کسی معلم تاریخ را کشت و عشق پشت چراغ قرمز اشاره) کرد.

در بیشتر اثار وی می توان ردپایی از ستایش عشق و حقوق لگد مال شده ی زن و وطن پیدا کردکه این نوع نگرش و نگارش وی سبب خلق قطعاتی(عاشقانه-حماسی)شد.

قبانی با انتشار کتاب یادداشت های زن لاابالی دفاعیه ای برای تمام زنان عرب ارائه داد.با دنبال کردن این حمایت های او از حقوق زنان ردپایی از یک عشق ناکام در زندگی او هویدا شد.وی همسر عراقی تبار خود را در سال ۱۹۸۱ در یک حادثه ی بمب گذاری در سفارت عراق از دست داد و همین سر اغاز مرثیه ی شعر عرب و خلق اثاری چون" دوازده گل سرخ بر موهای بلقیس و بیروت می سوزد و من تو را دوست می دارم "برای عشق از دست رفته اش شد.

قبانی سر انجام در سال ۱۹۹۸د بیمارستانی در شهر لندن خاموش شد اما تا همیشه فریاد شعرهایش در دفاع از زن و ازادی گوش هایمان و البته روحمان را نوازش خواهد داد.

از او:

من همیشه بر لبه ی شمشیر ها راه رفته ام!عشقی که من از ان حرف می زنم عشقی نیست که در جغرافیای اندام یک زن محدود شود!من خود را در این سیاه چال مر مر زندانی نمی کنم!عشقی که من از ان سخن می گویم با تمام هستی در ارتباط است!در اب و خاک و در زخم مردان انقلابی و چشم کو دکان سنگ انداز و در خشم دانش جویان معترض وجود دارد!زن برای من سکه ای پیچیده در پنبه یاکنیزکی نیست که در حرم سراچشم به راهم باشد!من می نویسم تا زن را از چنگ مردان قبایل ازاد کنم.