گفتم که لبت...گفت:لبم؟نه،اصلاً!

گفتم دهنت...گفت:زهی!نه،عمراً!

گفتم دهنت بوی بدی...گفت:خفه!

من وقت ندارم،بوسه موسه بعداً!

پ.ن:با تشکر از حافظ و دار و دسته اش که در این رباعی چیزی از برادری کم نگذاشتند.