لکه هایی از بارانک - برای تمام قیصرهای دنیا که شاعرند و نفسشان گرممان می کند هنوز

ادبی

	برای تمام قیصرهای دنیا که شاعرند و نفسشان گرممان می کند هنوز
یک غنچه مریم هم برای مردنش کافی است ای درخت آشنا شاخه های خویش را ناگهان کجا جا گذاشتی؟ یا به قول خواهرم فروغ: دست های خویش را در کدام باغچه عاشقانه کاشتی؟ این قرار داد تا ابد میان ما برقرار باد: چشمهای من به جای دست های تو! من به دست تو آب می دهم تو به چشم من آبرو بده! من به چشم های بی قرار تو قول می دهم: ریشه های ما به آب شاخه های ما به آفتاب می رسد ما دو باره سبز می شویم! * زندگی که می کردی گاهی برای ما بلندتر نفس می کشیدی که گرم تر شویم و یخ های همیشگیمان ذوب شدن را سطر سطر معنا کند. آن زمان که آینه هایت با "آه" آغاز شدند دلمان را با تمام خرده شیشه ها ی دنیا بریده بریده کردی. تو در عصر احتمال به سر می بردی و ما در عصر تو! اما وقتی ناتمام گفتی: تا نگاه می کنی/وقت رفتن است لرزیدیم شاعر شدیم و شعر گفتیم و بلند مثل تو نفس کشیدیم که تمام دنیا را گرم تر کنیم اما یخ کردیم هوا انگار بس نا جوانمردانه سرد است بی تو! ّآه شاعر جغرافیای آسمان! با نفس های تو از میان الفبای عرفانیت حرف آخر عشق را می پرستیم و خواندن نان را از خوردن آن بیشتر دوست می داریم این روزها خیلی برای گریه دلم تنگ است * آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست حق با سکوت بود صدا در گلو شکست دیگر دلم هوای سرودن نمی کند تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم آن گریه های عقده گشا در گلو شکست ای داد کس به داغ دل باغ دل نداد ای وای های های عزا در گلو شکست آن روزهای خوب که دیدیم خواب بود خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست "بادا" مباد گشت و "مبادا" به باد رفت " آیا "زیاد رفت و "چرا" در گلو شکست فرصت گذشت و حرف دلم نا تمام ماند نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست تا آمدم که با تو خداحافظی کنم بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آبان 1386ساعت 9:15 بعد از ظهر توسط الهام نداف \|

	درباره
آن روز ها ادم بزرگهاو زاغ های فراغ اینسان فراوان نبودند وقتی که من بچه بودم مردم نبودند آن روزها وقتی که من بچه بودم غم بود اما...کم بود!


RSS POWERED BY BLOGFA.COM