لکه هایی از بارانک

در جمعیت گم شد

lakehaeiazbaranak — Wed, 23 Jul 2008 15:11:18 GMT

از کجاپیدایش شد؟!نمی دانی!

صبح با کله می رود توی مخت.داری یقه شب را ول می کنی که بخوابانی زیر گوشش اما خروس دوتا خانه آن طرف تر برایت چاقو می کشد.در این هیرو ویر خون به پا شدن تشنج ساعتت هم بالا می گیرد.در حین ثبت زمان مرگ ساعت احساس می کنی یک چیز دارد روی گردنت سنگینی می کند.انگار دیه آفتاب سوختگی طرفین سر قرار است!

آفتاب با آن هیکل خودش را پت و پهن می کند روی شانه هایت.تابستان امسال بیشتر از هر تابستانی بهش ساخته است.

اتوبوس خلوت است.یک جایی می شینی که تسلط کامل روی اس ام اس های نفر جلویی داشته باشی.حدود دو سه ماه است به این مرض مبتلا شدی.

تالار وحدت دارد بین آن همه آدم سر گیجه می گیرد و نزدیک است با سر بخورد زمین.کمکش می کنی بلند شود.جمعیت به تلافی این کار قبیح حسابی زیر دست و پا له ات می کنند.

یکی میکروفن را گرفته دارد با داد شعور یاد مردم می دهد.می گویند یک مدت زیر تیغ بوده.حالا تیغ جراحی یا سلمانی الله اعلم!

مردم پشت هم هوار می کشند که خسرو آمد.یاد خسرو خان خودتان در شمال می افتی.بچه که بودی کلی داستان برایت تعریف می کرد.یک دور خیز می کنی به یاد آن موقع ها بپری توی بغلش.درست وقتی سرت به اندازه یک هندوانه در شکم آقای محترمی جا سازی شد متوجه می شوی اینجا جای این غلط ها نیست.تا جایی که به خاطر داری خسرو خان افقی نبود.دقیقا تا همان جایی که دفعه پیش یادت بود یادت است که وقتی از در ورودی می آمدی تو بیشتر از یک نفر بودی اما حالا فقط خودتی و سایه ات.

سوابق آن آقا زیر تیغیه را می کشی بیرون.انگار قبلا یک بار شیشه های یک آژانس را آورده پایین.ظاهرا مرد خوبی به نظر می رسد اما هر چه تلاش می کنی نمی فهمی چه اصراری دارد که در این مدت کوتاه فرهنگ به خورد مردم بدهد.به خاطر همین زیاد تحویلش نمی گیری.

حالا میکروفن را دادند دست یک آقایی که می گویند خیلی کله گنده است.دید نداری.نیمچه نگاهی به دور و برت می اندازی و با همان عقل نصفه و نیمه از درختی میروی بالا.از اینجا همه چیز راحت دیده می شود حتی هوا برای تنفس.گندگیه کله ی آن آقاهه از اینجا معلوم نیست اما کله پوک بودنش بدجوری می زند توی ذق.ذقت دردش می گیرد.بهش اطمینان می دهی که بعدا حساب آن آقای کله پوک را می رسی.

می گویند مراسم دارد نصفه و نیمه تمام می شود.دقیقا نمی دانی کدام مراسم را می گویند فقط این را می دانی که ستون فقراتت بدجوری درد می کند.به خودت که می آیی می بینی یکی نشسته روی کمرت دارد از آن بالا هوا قاچاق می کند به پایین.از آن جایی که دیگر امیدی به هیچ ستونی از نوع فقراتش نداری می گذاری مردم دو زار کاسبی کنند.

رئیس رفته مسافرت.به همین مناسبت مجلس شادی در سرویس فرهنگی بر پا می شود.تحریریه را گذاشتید روی سرتان.هی آب می دهید.هی تاب می دهید.یک بار هم آب را تاب می دهید.از مراسم می گویید.از کتک خوردنتان.از شعور بالای ملت.

"من مسحور شدم"حداقل نمی کنند جمله یشان را به طرق مختلف تکرار کنند.از آن همه محتویات ذهنشان پشت هم این را می ریزند بیرون.یک کار دیگر هم می کنند.با قدم های منظم رژه می روند روی اعصاب خراب ملت.نمایش که تمام می شود جمعیت از ذوقشان آنقدر کف می رنند که کف می کنند.یک عده به خاطر نصفه و نیمه شدن خوابشان ابراز نارضایتی می کنند.

شب دارد حسابی پوزه ی آفتاب را می مالد به خاک.هر چه سعی می کنی جلویش را بگیری فایده ای ندارد.یکی دوتا ستاره یتیم با لباس های پاره پوره هم دارند زور می زنند خیابان را از لاک سیاهش بکشند بیرون.

موزاییک های چهارراه ولیعصر را یکی یکی فتح می کنی.داری به فردا فکر می کنی.شاید هم پس فردا.به تمام شدن حماقت های دوست داشتنی کودکیت. به تولد یک احساس عجیب و غریب.کاش خدا به جای گراهامبل عمر خسرو خان را بیشتر کش می داد.همان خسرو خانی که هیچ کدام از قصه هایش را به یاد نمی آاوری.

آهان !پیدا کردم.آن وقت ها به هیچ مرض احساسی دچار نبودی.آن وقت ها که خسرو خان بود وتلفن نبود...!

دور باطل

lakehaeiazbaranak — Wed, 25 Jun 2008 06:59:18 GMT

وقتی روز های رفته خیال آمدنشان نیست

چگونه برایت هجی کنم

من همان ابری ام

که قرار بود باران شود

نفهم بازی

lakehaeiazbaranak — Sun, 15 Jun 2008 11:16:18 GMT

لاموزیکا دومین

کجا می روم؟یادم نمی آید.

داری می خوری.اشتهانداری اما می خوریش.او هم انگار از تو خوشش آمده باشدیک گاز بزرگ از لپت می گیرد.قاطی می کنی.او هم همینطور.بعد چنگ می کشی روی صورتش.می خندد. بلند بلند می خندد و تو حرص می خوری.

می زنی زیر گوشش. تمامش می کنی اما صدای خنده اش از معده ات می زند بیرون.می رسد به حلقت در گلویت گیر می کند.سرفه می کنی به خودت می پیچی داری خفه می شوی دیگر نفس نمی کشی کبود شده ای...

پدر نجاتت می دهد:خواب نمانی پول هم روی میز است!

یادت می آید گول خوردن بهت نمی سازد.

خوشحالی.نگاهی به خودت میکنی ورنگ های لبا سهایت را می شمری.از 24 هم بیشتر است.از اینکه مثل بقیه نیستی داری از خوشی می میری.یواشکی به خودت می گویی:آنارشیست.

-مرد تو چرا اومدی؟

-زن اومدم تو رو دوباره ببینم.همون طوری که تو اومده بودی من رو ببینی و برای اینکه بدونم

(مکث)

حالا می دونم که تو رو برای همیشه دوست دارم همون جور که می دونم تومن رو برای همیشه دوست داری

(مکث)

و من این رو از قول هر دو تامو ن می دونم

-مرد من نمی دونم

-زن (با ملایمت) نه

(مکث)

تو سعی می کنی بدونی اما نمی دونی

(مرد خفه فریاد می کشد)

-مرد من نمی تونم بدون تو زندگی کنم

صدای پا می شنوی.کله ات را از دنیای مارگریت دوراس که بیرون می آوری استاد بالا ی سرت است.

حسابی جو گیر شده ای.می خواهی هر چه سریعتر خلاص شوی اما جو رهایت نمی کند.عقده ای می شوی. یکهو می خواهی به استاد لبخند بزنی و بگویی:دوستت دارم!

لبخند می زنی. قهقهه.بعد با تکان دادن سر همه ی آن هایی که در کلاس نشسته اند را به خدامی سپاری!

خوشحالی. بله خوشحال.تو یک قهرمانی.مارگریت را دوست داری چرا که به تو شهامت داد به احساساتت در آن واحد پاسخ بدهی.

استاد نمی خندد.خودت را درگیر علتش نمی کنی.دستهایش رابرایت باز و بسته می کند.انگار او هم بدجوری در اتمسفر عشق گیر کرده.چشمکی می زنی یعنی جلوی دانشجو ها درست نیست.بعدا!

بیرون کوره ی آدم پزی است.تاریخ دوباره تکرار شده و این بار از زمین به جهنم رانده شده ای.در حال خواندن قرار و مدار های تحصن تازه که روی بردها چسبانده اند یک دفعه صدای استاد در سرت می پیچد:بیرون!

تازه می فهمی آن جا چه کار می کنی.

در باز می شود.بسته می شود.بسته می ماند.باز نمی شود.هل می دهید.هل بهتان فاز می دهد.در باز می شود.

همه جا به هم ریخته است.4 تخت در یک اتاق و 4 تخت در اتاق دیگر.کمی که به مغزت فشار می آوری یادت می آید این جه خوابگاه است.

دوباره می زند به سرت.دلت برای خانواده ات تنگ می شود بعد آماده می شوی که بزنی زیر گریه اما گریه می زند روی شانه ات که:احمق!خانواده ی تو در همین شهر هستند.

شام می خوری.هی شام می خوری.داری منفجر می شوی غذا کم آمده و هنوز بچه ها نخورده اند اما هیچ چیز نمی فهمی و پشت سر هم می خوری. دیس را از جلویت بر میدارند.خوشحالی که نفهم بازی هم عالمی دارد.

هندوانه/ چیبس/ پفک/ مانچی/ هندوانه/ چای/ آب/ پفک/ چیبس/ هندوانه/...

سعی می کنی ترتیب را رعایت کنی که نمی شود.برای اینکه تا فردا دوام بیاوری سریعتر می روی بخوابی.

آفتاب داغ است.برای مبارزه با حرارتش نه ضدش را می زنی و نه عینک.خیلی دوست داری ببینی بالاخره کدامتان از رو می روید.

اتوبوس خالی است. مترو هم همینطور.روی صندلی ها دراز می کشی و صدایت را می دهی توی دماغت.صداآرام می پیچد توی سر مترو.راننده آیفن واگن را روشن می کند:نخون. فالش می زنی.

خانم مسنی سوار جی ال ایکس نقره ای ازت آدرس می پرسد.کم کم دوزاری کجت می افتد که خانم دارن گدایی می کنن.به ماشین بابا فکر می کنی که جی ال ایکس است و به جیب های خالیت!

سعی می کنی آدم باشی.پس تصمیم می گیری بعد از مدت ها بروی سراغ سازت.نمی دانی یک دفعه چه اتفاقی می افتد. فقط می دانی ساز دارد از خودش صدا در می اورد و تو هم داری جفتک چهار پشت می اندازی.شاملو از همه طرف با نگاه های چپ چپش محاصره ات کرده. خجالت می کشی. لبخند قیصر را که می بینی به کارت ادامه می دهی.

"مدام می کوشم چیزی بیان ناشدنی را بیان کنم .چیزی توضیح ناپذیر را توضیح دهم.از چیزی بگویم که در استخوان ها دارم.چیزی که فقط در استخوان ها تجربه پذیر است.چه بسا این چیز در اصل همان ترسی است که گاهی در باره اش گفت و گو می شود.ولی ترسی تسری یافته به همه چیز.ترس از بزرگترین و کوچکترین ترس.ترسی شدید از به زبان آوردن یک حرف.البته شاید این ترس فقط ترس نیست شاید چیزی است فراتر از هر چه که موجب ترس می شود."

حرف های کافکا می ترساندت.دقیقا متوجه نیستی دارد چه می گوید اما می ترسی.از اینکه مدتی است تابو های زندگی ات را بو می کنی و می اندازیشان دور .از اینکه جدیدا به فکر مرمت و بازسازی افکار خرابت افتاده ای.از اینکه تازگی ها عاشق پفک شده ای و مطمئن نیستی پفک هم عاشق تو شده باشد.

-مرد حالا دیگه باید بری.

(سکوت-می توان حدس زد که زن از جایش بلند نمی شود اما بلند می شود)

-مرد هیچی رو فراموش نکن.

(مکث)

کیفت

زن کیف خود را برمی دارد. باز کمی صبر میکند.

-مرد(بسیار ملایم) برو

می روی.موسیقی با نخستین گام هایت شنیده می شود.از ورودی یک جایی که دقیقا نمی دانی کجاست عبور میکنی.از در گردان خارج می شوی.به محض اینکه دیگر دیده نمی شوی.

تاریکی.

کجا می روی؟

آهان یادم آمد!از بچگی از تاریکی وحشت داشتی. از بچگی تا بچگی!

عادت مي كني

lakehaeiazbaranak — Fri, 30 May 2008 13:47:18 GMT

كجا بودم؟يادم نمي آيد.

متوسط شده اي.انگار از سر و ته قضيه زده اند و از بين آن همه فكر تو بيرون زده اي.تو خيلي هم خوب نيستي يعني آن وقت ها بهتر بودي.حالا...

مي خواهي بزني از خانه بيرون اما يكهو از خودت بيرون مي زني.بعد خيلي زود توهم مي زني توهم هم ساكت نمي نشيندو تورا مي زند.در گيريتان بالا مي گيرد.مادر جدايتان مي كند:"باز هم خواب ماندي!"

***

هوا گرم است.خورشيد با تمام توانش عرقت را در مي آورد.پادر مياني اين چند تا درخت هم كافي نيست.به روي خودت نمي آوري.

مترو شلوغ است.احساس مي كني آن همه آدم بي كارند و براي اينكه لج تو را در بياورند آمده اند بيرون.در كه باز مي شود هلشان مي دهي و مي روي تو.

***

طبق معمول آسانسور خراب است.با آسانسور و خراب يك تركيب اضافي مي سازي و مي چسباني روي در آسانسور.

تحريريه شلوغ است.اول با يك لبخند به همه سلام مي كني اما رفته رفته كه مي بيني شلوغي نمي گذارد مطلبت را بنويسي شروع مي كني به زير لب فحش دادن.قضيه اما پيچيده تر از اين حرف هاست.جاني دپ تحريريه شروع مي كند به بلند بلند حرف زدن و خنديدن بيخ گوش تو.هي پشت هم به صورت ناشايست و غير حرفه اي ذوق مي كند.ذوق هايش مي ريزد روي نوشته هايت.مي سپاريشان به سطل آشغال زير ميز دبير تحريريه و پناه مي بري به پارك روبه رو.

شب شده.خيلي زياد.تا حالا اين همه شب را يك جا نديده اي.از اينكه بين اين همه تاريكي هنوز در جردن هستی كمي مي ترسي.به روي خودت نمي آوري.

***

بليط نداري اما سوار اتوبوس مي شوي.از بين شنيدن صداي فرهاد و پچ پچ هاي خاله زنكي دومي را انتخاب مي كني.

***

خسته اي.دراز كشيده اي و دراز دارد مي كشدت كه خستگي ات برطرف شود.فكر مي كني.كجا بودي؟!

آهان يادم آمد! آن وقت ها كه بليط نداشتي شعور داشتي و پياده رو ها را متر مي كردي!

بينوايان

lakehaeiazbaranak — Tue, 29 Apr 2008 09:33:18 GMT

متاسفم ويكتور!

سطل كوزت همچنان بدون آب است

و با ترازويش سرچهارراه

تنارديه ها را وزن مي كند

چه خوب كه خواجه ي ما

هم مستي مي داندو هم

ژان وال ژان بودن را!

سفارش

lakehaeiazbaranak — Tue, 08 Apr 2008 11:48:18 GMT

سلام

مي خواستم با داستانكي از خودم به روز كنم اما به طور اتفاقي به اين غزل تاثير گذار از آقاي"محمد كاظم كاظمي"برخوردم كه انصافا بي تفاوت از كنارش گذاشتن ظلم بزرگي به ادبيات است.

درست نمي توانم احوال بي حوصله ي خودم را بعد خواندن اين شعر توصيف كنم فقط همين قدر ميدانم كه دوست دارم هنوز از اسفند پر شوم.

اميدوارم آقاي كاظمي به حرمت اين باران بهاري جسارت بنده را ببخشند.

سفارش

طرح این شعر، گفت‌وگویی است میان دو مهاجر افغان،‌ یکی در این سوی آبها و دیگری در بلاد فرنگ.

ـ تسبیح و فال حافظ و قندان نقره‌کار

فرهنگ انگلیسی و دیوان شهریار

مُهر امین و پستة خندان و زعفران‌

ـ بگذار تا حقوق بگیرم‌، بزرگوار!

این نامه‌ها به بال کبوتر نمی‌شود

باج و خراج بایدمان داد، بی‌شمار

گفتی که در اوایل اسفند می‌رسی‌

اسفند، ماه آخر سال است و اوج کار

اسفند نامه‌ای است که تمدید می‌شود

آری‌، اگر که یار شود بخت و روزگار

اسفند کودکی است که تعطیل می‌شود

از پشت میز می‌رود آخر به پشت دار

اسفند پسته‌ای است که مادر می‌آورد

تا بشکند به مزد و نشیند به انتظار

اسفند دختری است که آسوده می‌شود

از درد زندگی به مداوای انتحار

اسفند لوحه‌ای است که آماده می‌شود

بر قطعة صد و سی و شش‌، قبر شصت و چار

اسفند ناله می‌کند و دود می‌شود

در دفع چشم زخم بزرگان روزگار

قتل عام موريانه ها

lakehaeiazbaranak — Tue, 11 Mar 2008 10:10:18 GMT

اين بادكنك را هم كه هوا كنم

بغض بعدازظهر هاي شنبه نمي تركد

يادم نمي رود

پاييزي كه لطافت روز هايم را در آبان جا گذاشتم

و خودم را در همه جاي جهان

درست مثل دختري

كه معصوميتش را دار قالي هاي خاك خورده مي كند

هزار فرسنگ دور تر از خدا

در غربي ترين نقطه ي اين اتاق

موريانه اي را كشتم

كه رسالتش تنها هضم خاطراتمان بود

آن شب باران نمي باريد

اين را از چشمان پلي فهميدم

كه من را به تو پيوند داد و تو را به حس حساب شده ات

حس نجيب كودكي در اسفند

كه كوچه به كوچه دود شد و

نشست وسط پيشاني ات

آن شب باران نمي باريد و ما

از دربند تا امام زاده صالح روي دود قلياني

يك نفس تاب خورديم

آن شب...

يادم نمي آيد وقتي قهقهه ي ساده ام

كه تا سرحد مادرشدن بالا مي رفت

در كدام شنبه غرق شدي

چه پريشاني غريبي دارند نت هاي دفترم

هنوز سوار بر الا كلنگي لنگ لنگان

من را به تو پيوند مي دهند و تو را به حس حساب شده ات

حالا ديگر

تنها موريانه ها مي دانند

اين بادكنك را هم كه سوراخ كنم

بغض بعداز ظهر هاي شنبه هوا نمي شود

طنز تلخ!

lakehaeiazbaranak — Fri, 01 Feb 2008 10:31:18 GMT

تراژدی شگفتی است

برف تنش را به هوای یخ زده ی شهر می زند

ومن خودم را به دیوانگی

وقتی بوی دوست داشتن

ازنیمکت پاییزی پارک فوران می کند

دلم می سوزد

برای پدرم

که حالابیشتر روزنامه می خواند

وبرای اسفند

که زمستان زمستان دود می شود...

ضیافت حشرات

lakehaeiazbaranak — Sun, 06 Jan 2008 21:07:24 GMT

لیلی وار نگریستم به خویش

و آن هنگام

که مجنونی از شکاف دوست داشتن

بالا نزد

بی منت تنها مگس ها را پر دادم!

-شکرـ

خاطرات خیس

lakehaeiazbaranak — Tue, 25 Dec 2007 22:33:18 GMT

آشتی می کند

کفتر روی بام

با کلاغ روی شاخه

زمستان نم نم می بارد

یخ می کند

سرخ می شود

می روید و...

گربه ای روی لبه ی دیوار

کز می کندو چشم می دوزد

به خانه ی متروک

چمدان های پوسیده

کفتری که می پرد از بام

شاخه ای که از کمر می شکندو

گربه ای که همراه قار قار کلاغ

به خواب می رود

روی لبه ی دیوار خانه ای متروک...